කඩුව නැති වී ඇත !


"දුවේ .. කෝ මේ මෙතන තිබ්බ කඩුව ? කොහෙද දැම්මේ ?" මැදිවියේ කාන්තාව කාමරයට එබෙමින් කෑ ගැසුවාය.
"මම ගත්තේ නෑ අම්මේ ! මල්ලිගෙන් අහන්න" ඇඳ උඩ වාඩි වී යමක් ලියමින් සිටි තරුණිය හිස නොඔසවා පැවසුවාය. " මමයැ ? එයානේ ගමේ ගියේ ගොයම් කපන්න. මම එදා ගියානේ හේමසිරි ප්‍රේමදාසගේ චිත්‍රපටි උළෙලට"
වැඩිහිටි කාන්තාව නුරුස්නා මුහුණින් බැලුවාය. "ගොයම් කපන කඩුව නෙමෙයි ළමයෝ. ඒක ඇති ගමේ ගබඩා කාමරේ . .. අනික් එක කවුද හේමසිරි ප්‍රේමදාස ? " ඇය ඉණට අත තබා කේන්තිය පිට කළාය. " ප්‍රේමසිරි කේමදාසගේ නමවත් නොදැන ද එදා පරක්කු වෙලා එතෙනට ගියේ ? "
"ච: " තරුණිය නොරිස්සුමෙන් හිස ගැස්සුවාය. " වචනයක් දෙකක් පැටලුණාට මොනවා වෙනවද අම්මේ එතන තිබ්බ විකාර හැටියට ? ඔච්චර සංගීතේ දන්න මනුස්සයගේ දුව පුටුවක් උඩ හොඳට වාඩි වෙලා මහ තඩි වයලීන් එකක් බිම තියාගෙන ගැහුවේ එහෙනම් ? " ඇය හිස ඔසවා බැලුවාය " අම්මටත් පේන්නේ අපේ වැරදිම විතරයි" තරුණිය මිමිණීම නවතා සෘජුව මවගේ මුහුණ බලා කතා කරන්නට වූවාය. " දැන් අම්මා එතකොට කියන්න හදන්නේ මං ඇරෙන්න මේ ගෙදර අනික් ඔක්කොම ඈයෝ ඔය ගිහිං ඉන්න තැන් වලට ගියේ ඒ යන තැන ගැන හොඳට දැනගෙන කියලද ? "
" අනේ මම දන්නේ නෑ." කාන්තාව කෝපයෙන් කෑගැසුවාය. " යන්නේ කොහෙද මල්ලේ පොල් දොඩවන්නේ . තාත්තාගේ විදියටමයි මුං හැදිලා තියෙන්නේ " ඇය වේගයෙන් හුස්මපිටකර බලා සිටියාය. "මම ඇහුවේ ළමයෝ සාලේ තිබ්බ කඩුව කොහෙද කියලා මිසක් ඔය බහුබූත නෙමෙයි"

" මම ද අද උදේ පාන් කැපුවේ ? " තරුණිය ද කේන්තිය දමා ගැසුවාය. " අන්තිමට පාන් කපපු එක්කෙනාගෙන් අහන්න කපලා ඉවර වෙලා කඩුව දැම්මේ කොහෙද කියලා" ඇය හිස ගස්සා අහක බලා ගත්තාය. " මළ වදේ ! "
"පාන් කපන කඩුව මම කුස්සියේ එල්ලලා තියෙන්නේ . ඒක සාලේ හොයන්න මට පිස්සු කියලා හිතුවද ?" මව ද කෝපයෙන් ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කළාය.
තරුණිය එක්වරම යමක් සිහි වූ බව පෙන්වූවාය. "අහ්හ් ! නියපොතු කපන කඩුව නේද ? " ඇය උද්‍යෝගයෙන් යුතුව විමසුවාය. " ඇයි එදා මල්ලි උඩට ගෙනිච්චේ යාලුවෙක් ආපු දවසේ ?" ඇය බලාපොරොත්තු සහගතව බලා සිටියාය.
"නියපොතු කපන එක නෙමේ අයියෝ" මව දෑත් වනමින් කෑ ගෑවාය.
" එහෙනම් ? අර පරණ ගේට්ටුවේ යකඩ බටේ කපන්න ගත්ත එක ද ? අන්න ඒක එල්ලලා තිබ්බා ඉස්ටෝරු කාමරේ "
" අපොයි නැහැ ළමයෝ ! " කාන්‍තාව අඩි පොළොවේ ගසමින් බාධා කළාය. " මොන මළ විකාර ද මේ කියවන්නේ ? මට මොකටද ඒ කඩු ? "
" ඉතිං මටත් මොකටද ඒ කඩු ? " තරුණිය ලියමින් සිටි පොත පොළවේ ගැසුවාය. " මට නිදහසේ පොතක් ලියන්න දෙන්නෙත් නෑ. අම්මාට මා එක්ක ඊරිසියාව. අම්මා තරුණ කාලේ බත් තම්බ තම්බ ඉඳලා දැන් අපි පොතක් ලියනකොට ඇවිල්ලා මොනවා හරි අහලා වද දෙනවා " තරුණිය ඉකි ගසන්නට වූවාය. " මට දැන් ලියන්න ඒවා ඔලුවට එන්නෙත් නෑ"
කාන්තාව සංසුන් ලෙස ඇඳේ වාඩි වූවාය. " අඬන්න එපා දුවේ ! කලින් පොත වගේ ඊ ළඟ පොතත් හුඟාක් ජනප්‍රිය වෙයි. " ඇය තරුණියගේ හිස පිරිමැද්දාය. " අනික් කාරණේ .... බය වෙන්න දෙයක් නෑ. දුවට ලියන්න දේවල් නම් අඩුවක් කරන්නේ නෑ දූගේ තාත්‍තා" ඇය සුසුමක් හෙළුවාය. " මට බය තියෙන්නේ දුව මේ වෙන දේවල් දිගටම ලිව්වොත් කවුරු හරි කෙනෙක් ඒකෙන් ෆිල්ම් එකක් හදයි කියලා" කාන්තාව කලබලයෙන් නැගී සිටියාය. "සිකුරු හතේ හැදුවේ ගිරිරාජ් කෞශල්‍ය නේද ?"
" අම්මටත් පිස්සු අනේ !" තරුණිය ඇඳෙන් බිමට පැන්නාය. "දැන් ඔය මොන කඩුවද නැති වුණා කියලානේ කිව්වේ ? " ඇය වටපිට බැලුවාය.
"මගේ රෙදි කපන කඩුව චතුරිකා. පෙරේදත් මැශින් ලාච්චුවේ තිබ්බා." කාන්‍තාව දුකෙන් පැවසුවාය. " අපරාදේ ! සිංගර් කඩුවක්"
" අහ්හ් ! රෙදි කපන කඩුවද අයියෝ ? " තරුණිය කාමරයේ මේස ලාච්චුව විවර කළාය. " මම අර අලුතෙන් ගත්ත බ්ලවුස් එකේ නූල් වගයක් කපන්න ඒක ගෙනාවනේ කාමරයට" ඇය ලාච්චුව අදින්නට විය.
" අනේ මන්දා ! මොකද අනේ මිනිස්සු කපන හැම එකකටම කඩුව කියලා කියලා ? ඔය එකින් එකට වෙන වෙනම නම් දැම්මා නම් මෙහෙම කරදරයක් නෑනේ " තරුණිය මව දෙස බැලුවාය. " නේද අපෙ අම්මා ?"
Share on Google Plus

About Sahan Kaseera

මා ලියන්නේ මා උදෙසාමය.
නුමුදු මා ලියන දෑ කියවන්නේ මා පමණක්ම නොවන බැව් දනිමි.
එබැවින් මෙසේ ලියමි. කියවීම අන්සතු වගකීමකි.
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 comments:

Post a Comment